مهریه یکی از پرتکرارترین موضوعاتی است که موکلان دربارهٔ آن میپرسند. نکتهٔ کلیدی این است که مهریه «دِین» شوهر به همسر محسوب میشود و — جز در مواردی که عندالاستطاعه قید شده باشد — زن میتواند هر زمان که بخواهد آن را مطالبه کند، چه در دوران زندگی مشترک و چه پس از طلاق.
گام اول: تعیین میزان مهریه
اگر مهریه وجه رایج (تومان) باشد، مبلغ مندرج در عقدنامه بر اساس شاخص بانک مرکزی به نرخ روز محاسبه میشود. اگر مهریه سکه یا طلا باشد، ملاک، قیمت روزِ پرداخت است، نه روز عقد. این تفاوت در پروندههای با مهریهٔ بالا اهمیت زیادی دارد.
گام دوم: اظهارنامه یا طرح مستقیم دعوا
ارسال اظهارنامهٔ رسمی پیش از طرح دعوا الزامی نیست، اما در عمل توصیه میشود، زیرا تاریخ مطالبه را تثبیت میکند و گاه به توافق پیش از دادگاه میانجامد. مطالبهٔ مهریه از دو مسیر ممکن است:
- از طریق اجرای ثبت (دفترخانهای که عقد در آن جاری شده) — سریعتر، اما محدود به توقیف اموال؛
- از طریق دادگاه خانواده — امکان استفاده از همهٔ ابزارهای اجرایی، از جمله بررسی اعسار.
انتخاب میان اجرای ثبت و دادگاه، به دارایی شناختهشدهٔ طرف مقابل و هدف شما از پرونده بستگی دارد؛ این تصمیم را پیش از اقدام با وکیل بررسی کنید.
گام سوم: توقیف اموال و مادهٔ ۳
پس از صدور حکم یا اجراییه، میتوان اموال بدهکار — حساب بانکی، خودرو، ملک — را توقیف کرد. در صورت نبودن مال، مطابق مادهٔ ۳ قانون نحوهٔ اجرای محکومیتهای مالی امکان جلب وجود دارد، اما این ابزار مشروط است و با اثبات اعسار و تقسیط، از حبس جلوگیری میشود. تصور رایجِ «مهریه یعنی زندان» دقیق نیست.
جمعبندی
مطالبهٔ مهریه فرایندی شفاف اما پر از جزئیات است؛ انتخاب مسیر درست از همان ابتدا میتواند ماهها زمان و هزینه را کم کند. اگر پرسش مشخصی دربارهٔ پروندهٔ خود دارید، در جلسهٔ مشاوره میتوانیم آن را بررسی کنیم.
دیدگاهها
دیدگاه خود را بنویسید